Ik noem mezelf weleens gekscherend een beetje eigenwijs. Niet omdat ik denk dat ik alles weet, maar omdat ik niet wegkijk als het ingewikkeld wordt.

En ingewikkeld? Dat ken ik.

Meer dan vijfentwintig jaar in organisaties waar de druk voelbaar is en de belangen groot. Van managementteams in crisis tot rechtszaken die het nieuws haalden. Ik heb geleerd wat het is om midden in een storm te staan.

Maar ik heb ook mijn eigen stormen doorstaan. En ergens in dat proces leerde ik het verschil tussen overleven en leven. Het klinkt simpel. Het is het niet.

Dat inzicht is mijn kompas geworden. In mijn werk, in mijn kunst, en in hoe ik mensen begeleid die meer willen dan alleen doorgaan. Die leiderschap willen nemen. Niet over anderen, maar over zichzelf.

Mijn toolkit is breed. Van systemisch coachen en Internal Family Systems (IFS) tot creatieve therapie en de Me.scan. Maar soms is een goed gesprek het meest krachtige instrument.

Ik spreek ook voor groepen. Over ontwikkelingstrauma, over de weg van overleven naar leven, over wat het lijf ons vertelt als we eindelijk luisteren. Vanuit eigen ervaring, gestaafd door kennis.

Ik oordeel niet snel. Ik stel vragen die net onder de oppervlakte gaan. En ik sta nergens echt van te kijken.